تبليغاتX
بانک مقالات
ستاره شناسان اروپایی از کشف ستاره ای 13 میلیارد ساله که از عناصری سنگین تر از هلیوم تشکیل شده در کهکشان سه گانه لئو خبر دادند.

به گزارش واحد مرکزی خبر ، با این حال ستاره شناسان معتقدند با توجه به مواد تشکیل دهنده، این ستاره کم نور نباید تا این دوران زنده می ماند.

«الیزابتا کافو» یکی از ستاره شناسان رصدخانه جنوب اروپا گفت: براساس فرضیه ای قدیمی، ستارگان همچون ستاره تازه کشف شده که کوچک هستند و از فلزات بی کیفیت تشکیل شده اند، دوران زیادی زنده نمی مانند زیرا ابرهای تشکیل شده در اطراف این ستاره ها هیچگاه غلیظ نمی شود.

وی تصریح کرد: زنده ماندن این ستاره خلاف فرضیه قدیمی است و با توجه به این موضوع پژوهشگران باید تحقیقات خود را در خصوص بسیاری از ستاره ها از نو انجام دهند.

کیهان شناسان معتقدند،‌ سبکترین عناصر شیمیایی - هیدروژن و هلیوم - اندکی پس از زمان پیدایش جهان به وجود آمده اند و باقی عناصر شیمیایی، بعدها به مرور زمان در داخل ستاره ها تشکیل یافته و سپس در پی انفجارات ستاره ای در سرتاسر جهان منتشر شده اند.

به گفته ستاره شناسان، می توان با توجه به میزان فلزات موجود در ستاره ها، سن آنها را تخمین زد - ستاره شناسان هر ماده ای را که سنگین تر از گازهای هیدروژن و هلیوم باشد «فلز» می نامند.

میزان فلزات موجود در این ستاره تازه کشف شده 20 هزار بار کمتر از خورشید است.

«لورنزو موناکو» یکی دیگر از ستاره شناسان مرکز ستاره شناسی جنوب اروپا در انتها گفت:«ستاره ای که به تازگی کشف شده است مقادیر اندکی فلز دارد که این نشان دهنده قدیمی بودن آن است.این ستاره یکی از کهنسال ترین ستاره های کشف شده است».

+ نوشته شده توسط در شنبه دوازدهم شهریور 1390 و ساعت 23:44 |
یکي از دانشمندان ناسا اظهار داشت که برای رسیدن به مریخ و حل مشکل غذا انسان باید بتواند در مجموع 10 گیاه را بر روی سیاره سرخ زیر کشت ببرد.

به گزارش مهر، یکی از اهداف روشن آینده برنامه های فضایی بشر رسیدن به سیاره سرخ اسطوره ای است.

یکی دیگر از این اهداف، تبدیل کردن مریخ به مستعمره زمین برای زندگی و اقامت انسانها است اما در این راه مشکلاتی وجود دارد که مهمترین آنها تامین غذا است.

در حقیقت اطلاعات «مایا کوپر» دانشمند لابراتوارهای ناسا در تکزاس نشان می دهد که برای انجام یک ماموریت 5 یا 6 ساله در مریخ به حدود 3 هزار کیلوگرم غذا برای هر مسافر نیاز است.

این دانشمند در این خصوص اظهار داشت:«این یک مانع واضح برای لغو بسیاری از سناریوهای این ماموریت است. ما به روش های جدیدی نیاز داریم. اکنون در حال ارزیابی تمام احتمالات ممکن برای استفاده از یک سیستم احیا کننده زیستی هستیم که رشد گیاهان در فضا را امکانپذیر کند».

به اعتقاد این دانشمند، مشکل غذا در فضا به دست کاهو و گوجه فرنگی حل می شود. در حقیقت، این دو سبزی گیاهانی هستند که به سرعت رشد کرده و فضای کمی اشغال می کنند. همچنین کاشت این گیاهان می تواند به تامین اکسیژن لازم برای تنفس فضانوردان کمک کند.

بررسی های این پژوهشگر ناسا نشان می دهد که در مجموع 10 گیاه هستند که برای کاشت فضایی و تبدیل شدن به سبزیجات مریخی باید آزمایش شوند.

این 10 گیاه عبارتند از: اسفناج، هویج، پیاز سبز، فلفل، توت فرنگی، سبزیجات معطر، کاسنی ایتالیایی، کلم، کاهو و گوجه فرنگی.

بنابراین به نظر می رسد که در آینده باید منتظر افتتاح یک رستوران غذاهای گیاهی بر روی مریخ باشیم.

+ نوشته شده توسط در شنبه دوازدهم شهریور 1390 و ساعت 23:44 |
 دانشمندان دانشگاه ژنو در تلاش براي تحت امر درآوردن طبيعت ، توانسته‌اند با استفاده از يك ليزر قوي به ساخت قطرات آب در هوا بپردازند.

به گزارش ايسنا، اين شيوه كه « متراکم کردن آب با کمک ليزر» نام دارد مي‌تواند در آينده اسرار چرخه‌هاي آب‌وهوا را آشكار كرده و به انسان در انتخاب مكان و زمان بارش باران كمك كند.

در حالي كه شيوه بارور کردن ابرها پيش از اين نيز وجود داشته، اما راه ايمني براي ايجاد ابر محسوب نمي‌شود، چرا كه در آن، جو را با ذرات كوچكي مانند يخ خشك و يديد نقره پر مي‌كنند.

اين مساله بدين معني است كه در زمان شكل‌گيري قطرات باران، مواد شيميايي اغلب در محيط گسترده‌تري منتشر شده و مي‌تواند به محيط، آسيب برساند.

اين شيوه جديد ليزري كاملا متفاوت است، چرا كه از سطوح رطوبت طبيعي و شرايط جوي براي ساخت قطرات آب استفاده مي‌كند.

محققان پس از ساخت ليزر بزرگ متحرك، به نمايش شيوه جديد خود در سواحل رود «رون» در نزديكي درياچه ژنو پرداختند.

پس از 133 ساعت شليك تابش يک پرتو نور ليزري شديد كه منجر به ايجاد ذرات اسيد نيتريك در هوا شد، محققان موفق شدند مولكول‌هاي آب را با يكديگر ادغام كرده و قطرات را ايجاد كنند.

اگرچه باران واقعي، ساخته نشده اما دانشمندان بر اين باورند كه مي‌توانند در آينده به دستكاري شرايط آب‌وهوايي پرداخته و حتي از وقوع بارندگي جلوگيري كنند.

ايده تغيير و كنترل آب‌وهوا جديد نبوده و در سال 1946 «وينسنت شائفر» به طراحي شيوه‌اي براي بارور كردن ابرها پرداخت كه هنوز مورد استفاده است.

وي در شيوه خود از يخ خشك و يك يخ‌زدگي عميق براي توليد بلورهاي بسيار سردشده آب استفاده مي‌كرد.

دولت چين در حال حاضر به اجراي بزرگترين سيستم بارور كردن ابر در جهان پرداخته تا در مناطق خشك و حتي شهر پكن بتواند باران ايجاد كند.

+ نوشته شده توسط در شنبه دوازدهم شهریور 1390 و ساعت 23:43 |