ماركوس درايمون، محقق لابراتوار بيولوژي دريايي جزيره دافين در آلاباما از سال 2006 مشغول مطالعه روي ماهياني است كه در خليج مكزيك زندگي مي‌كنند و در سال 2009 در مدت يك كنترل روتين، يك كوسه ببري را به دام انداخت و پس از نصب يك ردياب آن را آزاد كرد.

اين محقق گفت: زماني كه داشتم آن را آزاد مي‌كردم سرفه كرد و چند تكه پر از دهانش بيرون آمد.

به گفته درايمون، كوسه‌هاي ببري مي‌توانند پرندگان دريايي را شكار و هضم كنند اما بررسي‌هاي آزمايشگاهي نشان داد كه اين پرها متعلق به يك پرنده ساكن خشكي بود. اين كشف، شگفتي درايمون و همكارانش را برانگيخت و آنها را بر آن داشت كه درباره رژيم غذايي كوسه‌ها تحقيق كنند.

به اين ترتيب، در مدت 2 سال 50 كوسه را كه تقريبا همگي در فاصله ميان 8 تا 16 كيلومتري از رودخانه زندگي مي‌كردند به دام انداختند. سپس در معده بيش از نيمي از آنها پر، نوك، پا و ديگر بخش‌هاي بدن پرندگان را پيدا كردند كه به نظر مي‌رسيد متعلق به پرندگاني چون داركوب، چكاوك و ساير پرندگان آوازخوان ساكن خشكي باشند.(مهر)

در اين ميان اما هنوز برخي مسوولان به‌‌رغم زندگي در همين شرايط تلاش مي‌كنند با بازي با اعداد و ارقام عملكرد ديگري را زير سوال برده، پرونده خود را موفق‌ نشان دهند و انتقادها را نپذيرند و بيجا قلمداد كنند.

اما آسمان خاكستري شهرهاي بزرگ كشور، خود گواه عملكرد بخش‌هاي مختلف است. به نظر مي‌رسد براي جبران خسارت‌هاي بحران آلودگي‌ها كه سال‌هاست سايه شومش را بر سر تهران و برخي ديگر از كلانشهرهاي ايران انداخته، دير شده باشد و تمام تلاش‌ها براي نجات از اين بحران تنها نويد زندگي زير آسمان آبي خواهد بود براي آيندگاني كه زمين و منابع آن را از ما به ارث مي‌برند. امانتي كه پاك و سالم از نسل‌هاي گذشته به ما رسيده بود، اما گويا ما وارثان مسوولي نبوديم.

شعار امسال روز هواي پاك (29 دي) «سوخت پاك، خودروي پاك، هواي پاك» در نظر گرفته شده است، چراكه كارشناسان متهم اصلي بروز آلودگي هوا در كلانشهرها را خودروها مي‌دانند؛ خودروهايي با تكنولوژي قديمي كه همچنان در كشور توليد مي‌شوند و سوختي كه اين روزها شايعات زيادي درباره كيفيت آن وجود دارد.

جهان امروزه با سرعتي باورنكردني در جهت توليد علم و فناوري‌هاي سازگار با محيط زيست پيش مي‌رود، توليد سوخت‌هاي پاك براي جايگزيني با سوخت‌هاي فسيلي، استفاده از انرژي‌هاي نو و توليد خودروهاي پاك از مهم‌ترين محورهايي است كه به كمك حل مشكلات زيست‌محيطي آمده است. فناوري‌هاي سبز از آنجا كه نوپا بوده و هنوز به توليد انبوه نرسيده‌اند، نيازمند حمايت‌هاي مالي و پشتيباني‌هاي قانونگذاري هستند تا به اين وسيله جامعه به استفاده از اين فناوري‌هاي نامانوس و گران عادت كرده و راه را براي توليد انبوه فناوري‌هاي پاك و طبيعتا ارزان‌تر شدن آنها فراهم آورد.

كشورهاي جهان از حدود 40 سال پيش و پس از شوك نفتي ناشي از افزايش قيمت آن، تصميم گرفتند وابستگي خود را تا جايي كه مي‌توانند به منابع فسيلي كم كرده و جانشين‌هايي براي آن دست و پا كنند. تنها پس از آن بود كه سرمايه‌گذاري‌هاي زيادي در بخش انرژي‌هاي تجديدپذير مانند زيست توده، باد، خورشيد و زمين گرمايي در بعد تحقيقاتي و عملياتي انجام گرفت.

مراكز معتبر جهاني با توجه به روند رو به رشد استفاده از انرژي‌هاي پاك گزارش مي‌دهند كه از حدود 10 سال آينده به بعد، انرژي‌هاي تجديدپذير از نظر اقتصادي گوي سبقت را از انرژي‌هاي فسيلي خواهند ربود. اين موضوع جداي از اهميت استراتژيك سوخت‌هاي تجديدپذير و پاك در روزگاري است كه سر و صداي فراواني از ته كشيدن چاه‌هاي نفت و گاز از سراسر دنيا شنيده مي‌شود.

افزايش قيمت سوخت‌هاي فسيلي، چالش‌هاي زيست محيطي ناشي از استفاده از اين‌گونه سوخت‌ها و قوانين سختگيرانه فراوان براي ميزان انتشار گازهاي گلخانه‌اي نيز از ديگر عوامل رويكرد جديد به سوي انرژي‌هاي تجديدپذير است. از سوي ديگر، توسعه و گسترش فناوري‌هاي پاك باعث كاهش قيمت شده و انرژي‌هاي تجديد پذير بويژه خورشيدي را وارد صحنه رقابت كرده است.

در حال حاضر خودروهاي هيبريدي و الكتريكي نمايانگر يكي از جدي‌ترين روش‌هاي استفاده از انرژي‌هاي پاك در خودروها هستند كه از مزاياي آنها مي‌توان به كوچك‌شدن اندازه موتور، كاهش مصرف انرژي و كاهش انتشار آلاينده‌هاي محيط زيست اشاره كرد. اما به نظر مي‌رسد دستيابي به اين فناوري به صورت كلان و در سطح عمومي جامعه به سرعت امكانپذير نيست. براي گذر از اين مشكل بايد زيرساخت‌هاي قانوني لازم براي تشويق به استفاده از اين فناوري‌ها را فراهم كرد تا مصرف‌كنندگان با استفاده از حمايت‌هاي دولتي، هزينه‌هاي كمتري براي مسووليت‌پذيري خود در قبال سياره زمين بپردازند.

بررسي‌ها نشان مي‌دهد، موضوع خودروهاي هيبريدي در كشورمان با تاخير فراوان و با جديت كمي آغاز شد، ولي با اين حال اتفاقات موثر و مهمي در اين زمينه در يكي دو سال اخير در دانشگاه‌ها و مراكز پژوهشي رخ داده كه نياز به حمايت دارند.

اواخر زمستان سال 88 بود كه باخبر شديم تاكسي هوشمند برقي و اولين خودروي هيبريدي الكتريكي ـ پيل سوختي ايران با حضور رئيس‌جمهور رونمايي شده است؛ دستاوردي افتخارآميز كه مي‌تواند چشم‌اندازي نويد‌بخش براي آينده را درپي داشته باشد.

در نخستين گام شايد بهترين روش براي همه‌گير كردن اين فناوري قانونگذاري صحيح و كارآمد در بخش حمل و نقل عمومي مانند تاكسي‌ها يا حتي اتوبوس‌ها و پيك‌هاي موتوري باشد. استفاده از فناوري‌هاي پاك در حمل و نقل عمومي از آنجايي كه تابع تصميمات و قوانين شوراهاي شهر مي‌باشند، باعث رونق صنعت خودروها و موتورهاي سبز شده و عموم مردم را نيز با اين فناوري دوست خواهد كرد.

فناوري انرژي‌هاي نو در ايران يك فناوري نوپاست و به زمان طولاني احتياج دارند تا در جامعه جايگاه خود را پيدا كنند و به توليد انبوه و صنعتي برسند. اين موضوع سرمايه‌گذاري در اين صنعت را غيراقتصادي مي‌كند و به همين دليل نيازمند حمايت دولت است. دولت بايد سياستگذاري كرده و امكانات لازم را فراهم كند تا هزاران دانش‌پژوه و محقق بتوانند تحولي در سيستم حمل‌ونقل عمومي مبتني بر انرژي‌هاي نو ايجاد كنند.

خودروهاي برقي برخلاف تصور عامه مردم اصلا يك فناوري نوين محسوب نمي‌شوند. اولين خودروهاي برقي در قرن نوزدهم ساخته شدند، ولي به دليل فناوري ضعيف موتورهاي الكتريكي و باتري‌ها در آن زمان و بخاطر ويژگي‌هاي برتر خودروهاي احتراقي كم‌كم از صحنه بازار حذف شده و مورد غفلت قرار گرفتند.

بزرگ‌ترين مشكل خودروهاي الكتريكي برمي‌گردد به توانايي محدود ذخيره انرژي در باتري‌ها كه راننده را مجبور مي‌كند در فواصل زماني كوتاه، آنها را شارژ كند، ضمن آن كه اين خودروها سرعت و شتاب محدودي هم دارند. از اين‌رو پژوهشگران تلاش كردند تا با طراحي نسل جديدي از موتورهاي دوگانه، معضلات و مشكلات موتورهاي احتراقي و الكتريكي را كاهش و مزاياي آنها را با هم جمع كنند و اينچنين شد كه موتورهاي هيبريدي پا به عرصه وجود گذاشتند.

اين موتورها علاوه بر كاهش موثر آلاينده‌هاي زيست‌محيطي، داراي سرعت و برد بيشتري نسبت به خودروهاي صرفا الكتريكي هستند. خودروهاي هيبريدي از ادغام 2 يا چند پيشرانه انتقال نيرو كه به طور مستقيم يا غيرمستقيم به سيستم انتقال قدرت وابسته هستند تشكيل شده است.

بيشتر خودروهاي هيبريدي توليد شده تاكنون از نوع بنزيني ـ الكتريكي هستند كه از نظر كاركرد بين خودروهاي الكتريكي و بنزيني قرار دارند. با توجه به افزايش گازهاي گلخانه‌اي و تعهدات بين‌المللي درخصوص جلوگيري از انتشار گاز دي‌اكسيد كربن، مراكز تحقيقاتي و دانشگاهي كشور با برگزاري مسابقات طراحي و ساخت خودرو، پژوهشگران جوان كشور را به سمت توليد خودروهاي برقي و متعاقب آن هيبريدي هدايت كرده‌اند. دنيا هم در اين زمينه گام‌هاي بزرگي برداشته است تا جايي كه از ابتداي سال ميلادي گذشته رسما فروش خودروهاي الكتريكي در سراسر جهان آغاز شد كه اين امر نشان‌دهنده تحولي اساسي در بازار جهاني است.

با توجه به اين‌كه اين روزها انگشت اتهام به سمت سوخت غيراستاندارد است، دستيابي به سوخت پاك و خودروي استاندارد اولويتي انكارناپذير است. در سال گذشته رئيس مركز ملي هوا و تغيير اقليم سازمان حفاظت محيط‌زيست اعلام كرد كه براساس پيگيري‌ها و توافقات حاصله با وزارتخانه‌هاي نفت و صنعت و معدن و همچنين تعهدات و تعاملات ايجاد شده با شركت‌هاي خودروساز، رعايت استاندارد آلايندگي يورو 4 از ابتداي سال 1391 براي تمامي شركت‌هاي خودروساز داخلي الزامي شده است.

براساس مصوبه هيات دولت در حالي خودروسازان بايد از ابتداي سال آينده استاندارد آلايندگي خودروهاي داخلي را به يورو 4 برسانند كه مدير بخش بازرسي آلايندگي و محيط زيست شركت بازرسي كيفيت و استاندارد ايران معتقد است، رسيدن به اين استاندارد با وضعيت فعلي خودروها امكانپذير نخواهد بود. در حال حاضر استاندارد آلايندگي خودروهاي داخلي يورو 2 و خودروهاي وارداتي نيز يورو 4 است كه از ابتداي سال آينده اين استاندارد درخصوص خودروهاي داخلي بايد به يورو 4 و وارداتي‌ به يورو 5 برسد و در صورت عدم تحقق اين استاندارد، توقف شماره‌گذاري در انتظار خودروسازان خواهد بود.

از سوي ديگر در زمينه سوخت استاندارد نيز ناصر رئيسي‌فر، رئيس اتحاديه جايگاه‌داران معتقد است: بنزين موجود براساس استانداردهايي است كه پژوهشگاه صنعت نفت تعيين مي‌كند، اما هيچ دستگاهي براي كنترل كيفيت و هيچ معياري براي سنجش آلودگي بنزين وجود ندارد.

به گفته وي، جايگاه‌داران از طريق مردم و نارضايتي‌هايي كه منتقل مي‌شود‏ از ميزان استاندارد بودن بنزين وارد شده به جايگاه‌ها مطلع مي‌شوند.

در همين حال، چندي پيش رئيس ستاد مديريت حمل و نقل و سوخت با تاكيد بر اين‌كه عامل اصلي آلودگي هوا بنزين توليد داخل نيست، توليد و توزيع بنزين آلوده در جايگاه‌ها را تكذيب كرده بود.

محمد رويانيان تاكيد كرده بود كه هر ساله با شدت گرفتن آلودگي هوا در تهران و ساير كلانشهرهاي كشور از بنزين به عنوان عامل اصلي آلودگي هوا نام برده مي‌شود كه به گفته وي در شرايط فعلي هر چند كيفيت بنزين توليد داخلي خيلي بالا نيست، اما عامل آلودگي هوا توليد و توزيع بنزين توليد داخلي نيست. اين عضو كابينه دولت با بيان اين‌كه در حال حاضر هيچ‌گونه بنزين آلوده‌اي در سطح كشور توليد و توزيع نمي‌شود، اظهار كرد: بزودي با بهره‌برداري از طرح‌هاي جديد پالايشگاهي امكان عرضه بنزين با استاندارد يورو 4 و 5 اتحاديه اروپا در سطح كشور فراهم مي‌شود.

به هر حال هنوز آسمان براي آبي بودن سخت تلاش مي‌كند، ولي بحران آلودگي هوا همچنان پابرجاست و سال‌هاست كه ريه‌هاي شهروندان كلانشهر‌هاي ايران، آلاينده‌هاي منتشر شده از اگزوز خودروها و دودكش كارخانه‌ها را تحمل مي‌كنند، اما شايد روزي برسد كه به كمك فناوري‌هاي نو و پيشرفت علم و البته قانون‌هايي كارآمد، نسل‌هاي آينده از آسمان آبي و هواي پاك بهره‌مند باشند.

او قرار بود خبر لغو برنامه بلند پروازانه جورج بوش را اعلام كند؛ برنامه‌اي كه در آن در يك طرح پيچيده كه كانسليشن (به معني صورت فلكي) نام گرفته بود نسل بعدي پرتابه‌هاي فضايي چه براي مدارهاي پايين و چه براي سفرهاي دور و دراز ميان سياره‌اي پيشنهاد شده بود. كسر بودجه اما مانع به تحقق پيوستن آن طرح شده بود و اينك اوباما قصد داشت برنامه‌اي كه چند سالي نه تنها بودجه ناسا را بلعيده بود بلكه در راس تبليغات اين سازمان نيز قرار گرفته بود را لغو و به جاي آن برنامه‌اي واقع‌گرايانه و البته كم‌هيجان را جايگزين كند. يكي از مهم ترين چالش‌هاي او در اين راه اين بود كه با لغو طرح قبلي و با بازنشسته شدن شاتل‌هاي فضايي ديگر امكان سفر به مدارهاي پايين يعني جايي كه ايستگاه بين‌المللي فضايي پس از سال‌ها تاخير آماده فعاليت شده است، از بين مي‌رفت و ناسا كه بخش عمده‌اي از هزينه‌ها و كار اين ايستگاه را بر عهده داشت، براي انتقال فضانوردانش بايد به پرتاب‌هاي سايوز روسيه وابسته مي‌شد و اين چيزي نبود كه ناسا و مردم آمريكا كه هنوز خاطره رقابت‌هاي فضايي را در ذهن دارند، براحتي بپذيرند. به همين دليل او و تيم مشاورانش، وابستگي روسيه را گامي موقت دانستند و اعلام كردند بخش خصوصي آمريكا به حدي رسيده است كه بزودي اين نقل و انتقالات را بر عهده بگيرد.

پژوهش‌هاي زيادي براي يافتن فرآيندي كه منجر به ايجاد اين مولكول شده و مشخصات حياتي آن در سال‌هاي متمادي صورت گرفته است. اين تحقيقات به رسيدن بشر به جايگاهي از علم منجر شده كه مي‌توان ادعا كرد حالا قادر است يكي از آن مولكول‌ها را بسازد.

چهار ميليارد سال پيش، سطح داغ و ناآرام سياره زمين كه به‌تازگي در مداري به دور يك ستاره متوسط شكل گرفته بود، شروع به سرد شدن كرد. سطح خشن آن ابتدا با شهاب‌سنگ‌هاي فراواني بمباران شد و در ادامه توسط گدازه‌هاي ناشي از فوران‌هاي آتشفشاني متعددي نهربندي گرديد كه در نتيجه آن اتمسفري پر از گازهاي سمي سياره را احاطه كرد.

هنوز دليل قانع‌كننده‌اي ارائه نشده است كه چگونه اين همه آب بر سطح زمين جاري شد، تبخير شد، ابر شكل گرفت و توفان‌هاي مهيب و رعد و برق‌هاي بزرگ تمام زمين را جارو كردند. آنچه مسلم است اين كه يك روزي در صدها ميليون سال پيش آب بر سطح زمين جاري شد و گودال‌هاي اين سياره را پر كرد، كم‌كم اقيانوس‌ها و رودخانه‌ها شكل گرفتند و در ادامه و تحت‌تاثير تمام آنچه ذكرش رفت، يك اتفاق خارق‌العاده و معجزه‌گونه رخ داد و براي اولين بار در سياره زمين يك سلول يا دسته‌اي از مولكول‌ها كه قادر بودند خود را تكثير كنند، تشكيل شدند؛ رويداد بزرگي كه سرآغاز داستاني هيجان‌انگيز به نام حيات بود. زماني كه اولين مولكول خود همانندساز تشكيل شد، انتخاب طبيعي دست به كار شد و قدرت خود را در تغيير سرنوشت يك سياره به رخ كشيد.

انتخاب طبيعي يعني توانايي و برتري يك نسل از سلول‌ها، موجودات، گياهان يا حيوانات براي ادامه بقا در مقابل ساير گونه‌هاي زيستي و همنوعان ديگرشان. اينچنين بود كه نسل به نسل تغييراتي در ساختار و چيدمان مولكول‌هاي خود تقسيم‌شونده ايجاد شده و آنهايي كه بهتر بودند بقا يافته و نسل‌هاي بعدي را شكل دادند. ديري نگذشت كه اولين سلول‌هاي ساده تشكيل شدند. ميليارد‌ها سال بعد، برخي نوادگان آن سلول‌هاي ابتدايي تكامل‌يافته و به ارگانيسم‌هاي هوشمندي تبديل شدند. آنقدر هوشمند كه راه‌افتادند به دنبال اجداد خيلي اوليه خود كه همان سلول‌هاي اوليه با قابليت تكثير بودند. شما كه حتما مي‌دانيد آن موجود هوشمند انسان است. خب حالا مساله اصلي انسان اين است كه در آغاز، ابتدايي‌ترين سلول‌ تشكيل‌دهنده حيات امروزي چه مولكولي بوده است؟

حدود 50 سال پيش، بشر براي اولين‌بار دريافت كه اولين سلول خود همانندساز تاريخ حيات سياره زمين RNA‌ها بودند كه هم خانواده DNA‌ها هستند. البته ناگفته نماند كه تاكنون هيچ اطلاع دقيقي درباره نحوه شكل‌گيري RNA در زمين وجود ندارد. اين ايده همواره مشكلي بزرگ داشته و آن اين كه اگر RNA نمي‌توانست به صورت خود به خود تشكيل شود، چگونه مي‌توانست خود همانندسازي داشته باشد؟ آيا ابتدا برخي ديگر از گونه‌هاي تقسيم‌شوندگان ايجاد شدند و اگر اين‌طور است، ماهيت آنها چه بوده؟

با تحقيقاتي كه صورت گرفته پاسخ به اين سوالات در حال روشن شدن است. وقتي زيست‌شناسان براي اولين بار به صرافت يافتن پاسخي براي چگونگي شكل‌گيري حيات اوليه افتادند، يافتن جواب تقريبا ناممكن به نظر مي‌رسيد.

پژوهش‌هاي فراوان باعث شد بشر نگاه جديدي به حيات و شرايط تشكيل آن داشته باشد. همين دانش نوين بود كه بشر را به صرافت يافتن حيات ماوراءزميني انداخت.

امروزه مي‌دانيم كه در تمام ارگانيسم‌هاي زنده، كارهاي پيچيده به عهده پروتئين‌هاست. پروتئين‌ها از لحاظ ساختاري اين قابليت را دارند كه پيچ و تاب خورده و به شكل‌هاي متنوعي درآيند.

بنابراين قادرند عملكردهاي متفاوتي داشته باشند كه از جمله مي‌توان به نقش حياتي و مهم آنها به عنوان آنزيم‌ها اشاره كرد. از طريق همين نقش مهم است كه پروتئين‌ها مي‌توانند گستره وسيعي از واكنش‌هاي شيميايي را تسهيل كنند و سرعت بخشند. نكته مهم اين است كه اطلاعات اصلي كه براي ساخت پروتئين‌ها استفاده مي‌شود، در مولكول‌هاي DNA ذخيره شده‌اند و بدون DNAنمي‌توان پروتئين‌هاي جديدي ساخت و در عين حال نيز بدون پروتئين‌ها نمي‌توان DNAجديد ايجاد كرد. خب گويا دوباره پرسش معروف مرغ و تخم‌‌مرغ در حال شكل‌گيري است. حال دانشمندان بايد به اين پرسش پاسخ مي‌دادند كه كدام يك از اين دو در ابتدا ايجاد شدند، پروتئين يا DNA؟

به دنبال كشفي كه سال 1960 صورت گرفت، معلوم شد RNAمي‌تواند عملكردي مشابه يك پروتئين در فرآيند ايجاد حيات به عهده گيرد، با اين تفاوت كه ساختار RNA‌ها به هيچ‌وجه به پيچيدگي ساختارهاي پروتئيني نيست. در همان زمان اين پرسش مطرح شد كه اگر RNA مي‌تواند واكنش‌هايي مثل ذخيره اطلاعات را درون خود برنامه‌ريزي و تسريع كند، آيا امكان دارد كه به تكثير خود نيز قادر باشد؟ و اگر به اين روال باشد، پس RNA ‌ها قادرند فرآيند همانندسازي را مستقل انجام دهند و ديگر نيازي به پروتئين‌ها نخواهد بود.

اين ايده بسيار جذاب بود و اميدهاي زيادي را در دل دانشمندان روشن كرد كه به يافتن پاسخ پرسش بزرگ بشريت بسيار نزديك شده‌اند. اما اين موضوع فقط يك ايده بود و در آن زمان، تنها بر پايه حدس و گمان استوار بود. هنوز هيچ‌يك از پژوهش‌ها نشان نداده بودند كه RNA‌ها مي‌توانند عملكردي مستقل و مشابه پروتئين‌ها داشته باشند و واكنش‌هايي را نظير آنزيم‌هاي پروتئيني كاتاليز كنند.

اين شك و شبهه تا سال 1982 زماني كه در نهايت و پس از 2 دهه تحقيق و بررسي، يك آنزيم RNA كشف شد، ادامه داشت. در آن سال توماس كچ، محققي از دانشگاه كلرادو، جاندار تك‌سلولي عجيب و غريبي با جنسيتي هفتگانه كشف كرد. بعد از آن پنجره‌هاي پيشرفت گشوده شد و محققان توانستند آنزيم‌هاي RNA بيشتري در جانداران مختلف كشف كنند و همچنين خود نيز تعدادي را در آزمايشگاه‌ها خلق نمايند. RNAدر ذخيره اطلاعات بخوبيDNA عمل نمي‌كند و ثبات كمتري دارد، حوزه عملكردش مثل پروتئين‌ها گسترده نيست، اما به عنوان يك ابزار مولكولي فعاليت‌ها و قابليت‌هاي فراواني دارد.

اين موضوع تاييدكننده اين نظريه است كه حيات اوليه از مولكول‌هاي RNA اي كه قادر به همانندسازي و تشكيل مولكول‌هاي بيشتري از خود بوده‌اند تشكيل شده است. اين كشف آنقدر الهام‌بخش بود كه والتر گيلبرت از دانشگاه هاروارد عنوان جهان RNAاي بر سياره زمين نهاد.

حتي ممكن است اين مولكول‌هاي همانندساز ادغام جنسي يابند. آنزيم RNA اي كه كشف شد تنها تكه كوچكي از يك RNAبزرگ‌تر بود كه مي‌توانست خود را از آن جدا سازد و به طور مستقل فعاليت كند. اما معكوس چنين واكنشي نيز وجود دارد كه طي آن مي‌شد RNA جديدي به زنجيره آنزيمي اضافه شود به اين مفهوم كهRNA ‌هاي خود همانندساز قادرند با مولكول‌هاي RNA ديگر ادغام جنسي يابند.

اين قابليت RNAها نقش بزرگي در جهت تكامل آنها داشته است چون باعث مي‌شود همانندساز‌هايي از دودمان‌هاي مختلف با يكديگر تركيب شده و خاندان مشتركي تشكيل دهند و طبيعتا اين امر باعث تنوع بيشتر اين مولكول‌ها شده است.

سال 2000 بسياري از زيست‌شناسان به نظري جامع در اين مورد رسيدند. آنها روي ساختار فاكتور‌هاي سازنده پروتئين‌ها در سلول‌ها كار مي‌كردند كه دريافتند پيش‌ساز اصلي اين فاكتورها يك آنزيم RNAاست. با توجه به اين كه پروتئين‌ها توسط RNA سنتز مي‌شوند پس يقينا مي‌توان نتيجه‌گيري كرد كه حيات بايد در ابتدا توسط RNA‌ها تشكيل شده باشد.

اما با اين همه اطلاعات جديد، هنوز بسياري از مسائل حل نشده باقي‌مانده است. مي‌دانيم كه RNA قادر به همانندسازي است ولي اين را نيز مي‌دانيم كه هم RNA و هم DNA براي همانندسازي خود به يكسري از پروتئين‌ها احتياج دارند.

پس اگر هم قبلا و در زمان‌هاي ابتدايي شكل‌گيري حيات روي سياره زمين، همانندسازي وجود داشته كه به طور مستقل همانندسازي مي‌كرده، امروزه ناپديد شده است. بنابراين محققان علم بيوشيمي درصدد سنتز RNA‌هايي برآمده‌اند تا با انتخاب تصادفي بعضي از آنها و ايجاد شرايط لازم براي تكاملشان، نسبت به شرايطي كه اين اجداد احتمالي حيات در آن سازگارند و قادرند بار ديگر حياتي ديگر را آغاز كنند و تكامل بخشند، آگاهي يابند.